• Linda Veerman

Wie heeft de grootste?


Ik had laatst een merkwaardig gesprek. Nu heb ik die wel vaker, maar dit gesprek overviel me. Iemand vroeg me waarom ik me qua werk bezighield met de dood. Ze stortte een vloed aan onbezonnen vragen over me heen. "Kun je dit al aan?" "Je bent nog zo jong, is er iets met je aan de hand?" "Leven je ouders nog wel?" "Is er iets met je gebeurd toen je klein was?"

Ze leek op zoek naar sensatie, naar een verhaal in de categorie: "ik lijd dus ik besta". En ze gaf ter illustratie een aantal verdrietige voorbeelden uit haar eigen leven.

Ik vond het bijzonder ongemakkelijk. Ieder huisje heeft zijn kruisje. De mijne ook. En hoewel ik geen behoefte had om mijn doopceel te lichten bij deze dame, noch om te verdedigen waarom ik doe wat ik doe 'op deze leeftijd'; besloot ik wel een verhaal met haar te delen. Over een les die ik 15 jaar geleden leerde. Dat zowel wijsheid als senioriteit niet persé afhangt van je leeftijd. Ik was toen 21.

"Ik schaamde me eigenlijk een beetje."

"Ik schaamde me omdat ik uitgebreid had verteld over mijn grootouders. Over mijn zorgzame oma, waarbij de dementie zo genadeloos toesloeg dat ze niet meer voor zichzelf kon zorgen. Sterker nog; ze werd een gevaar in huis. Mijn opa verliet zijn boerderij, zijn land en zijn dieren om met haar in een verzorgingshuis te wonen. Want het kon zo niet langer.

En ik vertelde de anekdote over mijn opa die deed alsof hij het niet moeilijk vond om te verhuizen. Hij hield zich groot voor mij, dat wist ik. Hij had dapper gezegd dat hij 'in de oorlog uit het werkkamp in Duitsland was ontsnapt en lopend naar huis was gekomen om met mijn oma te trouwen.' "Ik doe alles voor haar", had hij mij verzekerd.

Ik schaamde me een beetje omdat ik had opgebiecht dat ik me ook wel wat zorgen maakte over mijn eigen geestelijke gezondheid...later. Want de vrouwenlijn in mijn stamboom was doordrenkt met dementie, alzheimer en aanverwante ziektes."

"Ik schaamde me destijds een beetje omdat ik dit alles had opgebiecht..."

"...Opgebiecht aan een mede journalistiek student; een Afghaanse vluchteling die huis en haard had moeten verlaten omdat hij anders vermoord zou worden. Hij had geen opa's en oma's meer. En geen vader en broers overigens. Het lot van zijn moeder en zusje was onbekend. Hij was 25 en alleen. Hij had geen eigen huis en bezat weinig spullen. En hij had in alle ellende alles behalve zijn verstand verloren.

Ik schaamde me eigenlijk een beetje voor mijn 'veilige westerse zorgen', waarbij families, huizen en een leven op latere leeftijd voor de hand líjken te liggen. "Veilige Westerse zorgen"; althans zo voelden ze aan, terwijl ik in zijn gehavende gezicht keek. En hij zag het.

Hij keek me aan en zei woorden die ik nooit meer vergeet:

"jouw verdriet is niet meer of minder dan dat van mij. Ons startpunt verschilt, geen mens is hetzelfde en geen verdriet is gelijk. Maar dat het er is, is een feit. De vraag is: wat ga je er mee doen?"

Samenhangend geheel

Bovenstaande was geen antwoord op de dame's vraag 'waarom ik me bezighoud met de dood'. Maar ze accepteerde het stilzwijgend.

Ik schrijf en spreek. Meestal over het leven, over liefde en over de dood. Een samenhangend geheel dat we allen meemaken. Zonder te kijken wie er het meeste van heeft. Zonder te beoordelen 'wie de grootste heeft'. Maar omdat mijn hart het me ingeeft.

Linda

#verhaal #schrijven #bevlogenheid #leeftijd

0 keer bekeken